Teksty

Lěs (1997)

Lěs jo wuski. Žaby lichotne su.
Jano gdyžlem leśi bośon mimo.
Na łuce su rowno pšawje rozdźělone nochatki.
Rašojc starki njejo cesto, ale tšašnje rady,
wulicował wo zachadnosći.

Mam tebje lubo ak wacej žednu. Wobspim wšak drugu.
Naš nan jo pśecej měł ako nejlubšu barwu modru.
Njamam juž wěcej lušt žywy byś. Njemusym juž wěcej wiźeś
pyramidy mayaskego luda.
Prasnjo mě gotowa nałpa do awta, du bźez woblutowanja.

W spižce laže broni. Som pśegniły po jadnu hyś.
„Boguźěk“, Golańska-Marja groni.

Kmotša moja (2004)

Śota moja, kmotša moja, śota našeje maśerje.
Ty sy wumrěła.
Napśisko njejo nic wěcej pjerła twoja wutšoba.
Źo twoja duša něnto jo?
Glěda wona z njebja nad Gojackem jazorom dołoj na nas?
Abo jo wona w rožku bolanego domu na brjoze,
źož ty sy bydliła cas twojogo žywjenja,
kak dłujko som sebje togo wědobnje?
Bog wě. Ja njewěm.

Buźo zakopowanje.
Buźo twoj slědny dom w zemi twojeje rodneje jsy,
kotaraž su se załožyli Serby pśed wěcej ako 650 lětami.
Teke twojo mě zni po serbskem.
Tomu pak njejo.
Serbska rěc jo se minuła mjazy wjelikem jazorom
a Dolnych Błotach južo pśed sto lětami.
Ale ty sy była nejstarša našeje swojźby,
až do slědnego pětka,
powědajuca błotojsku narěc, kenž jo za nas mamina rěc.
Co z togo buźo, z serbskego, z błotojskeje narěcy, z našeje swojźby
Bog wě. Ja njewěm.

Jadna z wosady jo groniła, až smy w raju tak dłujko,
až luźe spominaju na nas. 
Joli tomu tak jo, som se wěsty, až ty sy w tom raju,
dokulaž we wjelich wutšobach našeje swojźby
a twojeje jsy jo se zadomił źěl twojeje dušy, tež w swojej.
To Bog wě. A to ja teke wěm.